سلام مهربان پروردگارم...

    ميدانم كه ميداني اين بار متفاوت از گذشته تو را مي خوانم...با تمام وجود...

   تو را در كنارم و لحظه لحظه همراهم حس كردم و چه زيبا بود با تو تنها شدنها...اما چه كم خواستم تا با تو تنها باشم....افسوس...........

    تو را در ذره ذره رمل هاي فكه،در ميان گلهاي فتح المبين و در سرخي خون آلود غروب شلمچه ديدم....تو را در لابلاي نيزارهاي اروند و در مظلوميت خاكهاي طلائيه حس كردم...و در غوغاي انفجار چزابه ...

    تو را ديدم...چه لطيف و مهربان در كنارم بودي...حضورت مرا از خود بيخود كرده بود و چنان مات و مبهوت بدنبال خودم ميگشتم كه گويي از نو متولد شدم...آري تو بودي و مرا تولدي ديگر بخشيدي....

    مهربانم مرا ياري كن تا همچنان متولد شده از نو باقي بمانم و همواره حضور سبزت در كنارم را احساس كنم...خدايا كمكم كن تا از ياد نبرم آنچه را كه ديدم و مگذار بار ديگر غرق در بي هويتي و غفلت خود شوم....

دوستت دارم......