سلام مهربان پروردگارم...

    ميدانم كه ميداني اين بار متفاوت از گذشته تو را مي خوانم...با تمام وجود...

   تو را در كنارم و لحظه لحظه همراهم حس كردم و چه زيبا بود با تو تنها شدنها...اما چه كم خواستم تا با تو تنها باشم....افسوس...........

    تو را در ذره ذره رمل هاي فكه،در ميان گلهاي فتح المبين و در سرخي خون آلود غروب شلمچه ديدم....تو را در لابلاي نيزارهاي اروند و در مظلوميت خاكهاي طلائيه حس كردم...و در غوغاي انفجار چزابه ...

    تو را ديدم...چه لطيف و مهربان در كنارم بودي...حضورت مرا از خود بيخود كرده بود و چنان مات و مبهوت بدنبال خودم ميگشتم كه گويي از نو متولد شدم...آري تو بودي و مرا تولدي ديگر بخشيدي....

    مهربانم مرا ياري كن تا همچنان متولد شده از نو باقي بمانم و همواره حضور سبزت در كنارم را احساس كنم...خدايا كمكم كن تا از ياد نبرم آنچه را كه ديدم و مگذار بار ديگر غرق در بي هويتي و غفلت خود شوم....

دوستت دارم......

      سالها مي گذرد ولي غمهاي او پايان نيافته و هر روز مصائب جديد بر قلب مهربانش سنگيني مي كند.چشمانش به در مانده تا ما از سفر گناه باز آييم و نگوييم او غايب است؛ كه ما،به سفر غفلت رفتگان، از او غايب و بي خبريم.

    او دهها و صدها سال تنهاي تنها زيست،ولي زندگي او در زمان ما تنهاترين تنهايي را براي او رقم زده است.

    او در اوج تنهايي به سر مي برد در اوج تنهايي...

این است امانتی که بر دوش انسان سنگینی می کند

و این است آن پیمانی که در نخستین بامداد خلقت با خدا بستیم

و خلافت او را در کویر زمین تعهد کردیم...

دکتر شریعتی